Słuchy – Koncerty do Zwiedzania w Muzeum Narodowym

Wydarzenie z cyklu SŁUCHY – KONCERTY DO ZWIEDZANIA / EDYCJA 3

Systematyka organizmów cudzożywnych (zarys) - wypełniająca sześć sal muzealnych instalacja dźwiękowa stworzona na podstawie opowiadań Franza Kafki.

„Systematykę...” tworzą małpy, pies w liczbie pojedynczej lub mnogiej, mysz, karaluch lub utrapieniec, sęp, koń z Elberfeld, zbyt duży kret, mięsożerny wół, wąż, dwa kanarki oraz kilka okazów ciągle nienazwanych, a także – być może – człowiek. To, co je łączy to niezdolność do wytworzenia własnego pokarmu. Banalna, powszechnie znana cecha wszystkich zwierząt – nie są samowystarczalne; są uzależnione od swego otoczenia; potrzebują świata, choćby i tylko po to, by chcieć go zjeść. Być może ta paradoksalna podwójność wykracza poza poziom metaboliczny. Takiego zdania jest przynajmniej jeden z organizmów „Systematyki...”, tytułowy bohater „Dociekań psa” Franza Kafki. Uważa on, że teorię żywienia należy wzbogacić o teorię muzyki, „teorię śpiewu, który przywołuje jedzenie”. Ten pies głoduje, a śpiew, który go interesuje to śpiew niemy, niesłyszalny, wyobrażony, być może w ogóle nie będący śpiewem, choć jeśli jednak będący śpiewem i dający się w jakiś sposób usłyszeć to pod warunkiem rozwinięcia szczególnego rodzaju słuchania, ponad-ludzkiego czy raczej pod-ludzkiego. Ten rodzaj słuchania jest prawdziwym tematem „Systematyki...”.

Koncepcja, kompozycja: Michał Libera

sound design: Robert Nacken

Michał Libera – socjolog zajmujący się dźwiękiem i muzyką od 2003 roku, obecnie głównie jako dramaturg i librecista esejów dźwiękowych, oper radiowych, spektakli muzycznych i innych form eksperymentalnych. Jego ostatnie realizacje to m.in. Kosmos-Kosmos na podstawie Witolda Gombrowicza (z Lê Quan Ninhem, Ingarem Zachem i Tomaszem Nosińskim, premiera w Vence, Francja), Snow na podstawie Teda Hughesa (z Hilarym Jefferym i Gianpaolo Peresem, premiera w Neapolu), Kalkwerk / Studium na podstawie nienapisanego traktatu o słuchaniu Kalkwerk Thomasa Bernharda (z Petem Simonellim, Hilarym Jefferym, Andreą Belfim i Ralfem Meinzem). Libera prowadzi także konceptualno-popowe wydawnictwo Populista poświęcone interpretacji i nad-interpretacji, a także był jednym z producentów reinterpretacji muzyki ze Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia w wydawnictwie Bôłt Records. Jest kuratorem rozmaitych koncertów, festiwali, anty-festiwali, programów muzycznych w galeriach. Za wystawę Katarzyny Krakowiak na 13-tym Międzynarodowym Biennale Architektury w Wenecji przyznano mu wyróżnienie. Do instytucji, z którymi współpracuje bądź współpracował należą m.in. Donaueschinger Musiktage, Huddersfield Contemporary Music Festival, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego Królikarnia, Galerie West w Hadze, La Digestion w Neapolu, Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku i Satelita w Berlinie. Jego eseje na temat muzyki i słuchania Doskonale zwyczajna rzeczywistość zostały wydane przez wydawnictwo Krytyki Politycznej. Libera stanowi 1/3 Grupy Budapeszt.